گشتهای ارشادی که قبلا نبودند

همایش دوم خرداد نرفتم ولی شنیدم خیلیها بودن یاد چهار سال پیش افتادم که تمام لحظه هام تو حزب مشارکت گذشت تو کوچه چهارم خیابون ویلا. کار کردم بحث کردم و چیزای زیادی یاد گرفتم اما حلا اصلا حوصله انتخاباتو ندارم حتی حال ندارم به حرف کاندیدا فکر کنم شاید چون چیز تازه ای نمی بینم حرف تازه ای که امیدوارم کنه به بودن و موندن تو این مملکت ، وعده ای که یه کم دلمو خوش کنه نمی گم با تغییر اوضاع بهتر نمی شه همانطور که ممکن هم هست بدتر بشه اما ین بدتر و بهترشدن نسبت به چیه ؟ به سه سال پیش یا به دوره خاتمی؟ چون برام مسجله که در بهترین حالت از شرایط دوره خاتمی اوضاعمون بهتر نمی شه رغبتی به انتخابات ندارم بعد از چهار سال حداقل در حوزه مسائل اجتماعی مثلا گشت ارشادی جمع می شه که این اصلا قبلا و جود نداشته یا به حقوق کوچیکی می رسیم که تو این چها سال ازمون سلب شده.اونقدر این چهارسال بد بود که برای نسل مایی که حکومت بهتری ندیدیم دوره خاتمی شده دوره آرمانی ما جالبه ما اصلا نمی تونیم تعریفی از یه جامعه ایده ال داشته باشیم چون تو کشور نه حسش کردیم و نه تجربه اش را داشتیم .ولی به هر حال اصلا دلم نمی خواد این روزای گند ادامه داشته باشه . می دونم به میر حسین رای می دم و همچنان راکد و بی رمقم

درمان: شادی

خیلی کوتاه بود چند دقیقه ای مکالمه ما طول کشید و نتیجه این شد که اولین قدم اینه که شاد باشم و این اساسی ترین دارو برای منه .وقتی اینو شنیدم سریع تو ذهنم اومد که مگه با این اوضاع می شه شاد بود؟؟

تا حالا بهش فکر نکرده بودم اگه بنا باشه از همین لحظه شاد باشم باید چکارکنم؟فکرکردن به این موضوع و پیدا نکردن راه حل درست خودش می تونه آدمو ناراحت کنه.پیدا کرده مسیر شادی تو این کشور خیلی سخته و این مسئله در مورد زنها بیشتر صدق می کنه روحیه حساس و تیزبینی اونه باعث می شه نتونن از کنارهرمسئله ای بی تفاوت عبور کنند اینکه اونها نتونن احساس خودشون را و حتی حرفشون رو با ازادی و راحتی بگن خودش یه مشکله امااز همه مهمتر قضیه فضای بسته و عدم امکان بروز احساسات طبیعیه حتی یه وقتهایی یه دل سیر خندیدن هم می تونه برای ما بد تموم بشه اوضاع پوشش و رنگ لباس هم دیگه قصه ای قدیمی و کلیشه ای شده !
فکر کردن به چی دل ۀدمو شاد می کنه ؟اوضاع اقتصادی ؟فضای تفریحی؟ برنامه های شاد تلویزیون یا دینی که تماما گریه و ترس از آخرت است و تمام زاویه دید ما رو گرفته و بنیان همه چیز تو این مملکت شده ؟
نمی دونم شاید این مدل فکر کردن من حاصل تاثیرات شوپنهاور فیلسوف آلمانی باشه که آدم خوشبینی نبوده!

اما از اونجایی که این روزا همه چیز به انتخابات پیوند می خوره این نیز.
همه کاندیدا یه سربی برنامه کلی گفتن که اونقدرکلی و گنگه که می شه گفت تقریبا تا اینجا شعار همه یکی بوده آزادی مطبوعات(خوب به نظر احمدی نژاد الان مطبوعات ما از همیشه آزاد تره)
ایجاد شرایط مطلوب اقتصادی ،احترام به حقوق شهروندی و.....اما مشکل اصلی چیز دیگه است و اون آرامشیه که خیلیها ندارن و دولت باید زمینه اش را فراهم کنه و از همه مهمتر تغییر روحیه مردمه مردمی که خسته شدن و به سمت پوکی می رن.

فیلتر شدن

این دیگه خیلی مسخره ست.تمام فیلتر شکنها هم فیلتر شدن.کلمه زن که خیلی وقت بود مثل نام الات تناسلی فیلتر شده بود ولی حالا دیگه نمی شه هیچ اطلاعاتی تو حوزه زنها پیدا کرد.این خیلی جالبه که کلمه زن هم ردیف کلامات مستهجن و سکسی باشه!
باز دم انتخابات شد و این بازی ها هم شروع شد من درک نمی کنم آخه گرفتن یه سری اطلاعات اونم نه سیاسی و نه مفسده انگیز(البته اگه زنها رو فی نفسه مفسده ندونیم) به کجای حاکمیت بر می خوره؟

ماجراي زنها و آقاي رئيس

اینجا دوروبر من همه از انتخابات حرف می زنن.اینکه کی رئیس بشه بهتره و کی بیشتر رای جمع می کنه.بعضیها از دست کروبی حرص می خورن و قدیمی ترا از آمدن موسوی خوشحال.تقریبا همه برای اتمام دوره رئیس فعلی لحظه شماری می کنن.
برای من اما دیگه چیزایی که تو دوره قبل مهم بود مهم نیست الان برای من فقط یه چیز مهمه اونم نه برنامه های اقتصادی ،نه شعارهای سیاسی ،نه قیافه آقای رئیس و نه روابطش با آمریکای جنوبیه آن چیزی که آقای رئیس مورد پسند منو از بقیه آقاهای رئیس متمایز می کنه نظرش نسبت به زنهاست.می دونم شاید بعضی ها بگن نظر با عمل یه دنیا فاصله داره اما توی ایران و با دین اسلام و این سیاست مسخره کسی نمی تونه حداقل درمورد زنها ریاکارانه رفتارکنه.به اندازه کافی توی این دوره ای که توی دنیا زندگی کردم همه نه نسبت به زنها بی تفاوت بلکه همیشه در حال مهار آنها بودن پس حالا حداقل زمان استارت رسیده آزادی پوشش ، رئیس شدن خانمها و از همه مهمتر شرایط مساوی.میدونم برای رسیدن به دنیای ایده آل زوده اما آرزوشو که می شه داشت؟
زمان خوبیه برای همبستگی و تلاش برای بالارفتن رئیسی که می تونه به زنها کمک کنه و اجازه بده خودشون کارخودشون را انجام بدن بهتره همه برای یکی تلاش کنیم و از نشستن پرهیز کنیم چون قضیه زنها با بقیه متفاوته با تغییر کوچکی در سلیقه آقای رئیس ممکنه شرایط زندگی خیلی از ماها عوض بشه .ما حق نداریم قهر کنیم چون تو این مملکت کسی ناز ما زنها را نمی کشه و بی تحرکی ما اکثر آقاها رو خوشحال می کنه.

کار خانگی

آخرای اسفند که می شه کار زنها چه بیرون خونه کار کنند و چه فقط خانه دار باشن چند برابر می شه.اگرچه در تمام طول سال کار خانگی زنها اصلا به چشم نمی اید اما همیشه وجود داره.حتما این جمله معروف رو شنیدید که مادرها معمولا می گن:کار خونه تمومی نداره! اما این زحمت اونها همیشه بدون دستمزداست و اکثر مواقع اصلا دیده نمی شه بدبختی زمانی بیشتر می شه که شما به عنوان یک زن بیرون خانه هم کار کنید. چون به هر حال حتی اگر پست مهمی هم داشته باشید شما اول یک خانم خانه دار هستید.خانه دار ی را اصلا زیر سوال نمی برم به شرطی که به آن به دید یک شغل نگاه بشه.نه وظیفه ای که فقط بر دوش یک نفر برای ارائه سرویس به بقیه است.یادمه یه زمانی قرار بود زنهای خانه دار را بیمه کنن نمی دونم تا کجا این طرح پیش رفت اما در وحله اول باید به مردها آموزش داده بشه که مخصوصا در شر ایطی که زنها از نظر اقتصادی به خانواده کمک می کنن و بیرون از خانه هم کار می کنن باید درخانه دارای مشارکتی برابر داشته باشند.

حق طلاق

من حق طلاق می خوام

چی؟این حرفا چیه؟

به جای این همه مهریه حق طلاق می گیرم با یک پنجم این مهریه

مگه می شه به زن حق طلاق داد؟

می شه چرا نمی شه !

اونوقت سنگ رو سنگ بند نمی شه تا دری به تخته ای بخوره زنا می رن طلاق می گیرن !

این تصور غلط شماست زنا کلا موجودات با گذشت تری هستن نسبت به مردا.تازه مگه مردایی که حق طلاق دارن کم زن و بچه شونو ول می کنن یا می رن یه زن دیگه می گیرن؟

این فرق می کنه؟

چه فرقی داره؟؟؟

......................................

........................................

8 مارس هم تموم شد با اینکه سعی کردم برسم تهران ولی نشد.توجاده بودم!

روز جهانی زنو به تمام زنها مخصوصا اونایی که برای برداشتن هر قدم چند برابر مردها تلاش کردن
و خسته نشدن تبریک می گم.امیدوارم توی سالهای بعد در ایران(می دونم دوره)زنها به شرایطی برابر مردها برسن.